Tijdens de heenwedstrijd was het Betekom dat in de eerste helft over onze benjamins heen walste. Excuses als ‘te laat wakker’, onvolledig en ziekjes verzachtten de pijn. Maar Betekom was die dag gewoon sterker.

Een heel ander verhaal dit weekend. Na de superprestatie van vorige week was er wel wat vertrouwen getankt. Misschien zelfs iets te veel. Wat overhaaste shots waar een pass beter was geweest en pech bij de afwerking zorgde er al snel voor dat Betekom enkele punten kon uitlopen. Maar, zoals je van echte terriërs kan verwachten, losten onze U12 de tegenstander deze keer niet. 12-14 na 10 minuten.

Zelfde spelpatroon in het tweede kwart. De Betekomse topscoorder (30ptn) bleef te makkelijk de weg naar de ring vinden. Tienen moest alles uit de kast halen om aan te klampen. Rust 24 – 28. Opvallend is dat de Tiense punten door zeven verschillende spelers gemaakt worden, Betekom teert eigenlijk maar op 1 speler.

Ook in het derde kwart waren de teams aan elkaar gewaagd. Stevig verdedigen en een goede arbitrage (waarvoor dank Jan en Cor) zorgden ervoor dat beide teams vaak aan de vrijworplijn stonden. 6/17 voor Tienen, 5/16 voor Betekom!? Tienen sluipt amper 2 puntjes dichter na het derde kwart (40-42).

Spelen op een groot veld heeft zijn voordelen. Aan beide kanten duikt de vermoeidheid op, maar het is de thuisploeg die nog een versnelling hoger schakelen kan. Verdedigend wordt alles eindelijk dicht gehouden en Betekom komt enkel nog tot shots van afstand. De bezoekers bezwijken onder de druk, Tienen groeit. Mathias en Merel vallen uit met 5 fouten, maar de buit is dan al binnen. Het laatste kwart (18-3!) is helemaal voor Tienen. Mooi en snel samenspel, volhouden tot het eind en er altijd in blijven geloven loont. Eindstand: 58-45

Een eervolle vermelding voor Robbe die met veel vertrouwen speelde en mooie dingen liet zien maar ook voor alle spelers die vanop de bank moesten invallen. Niet iedereen kreeg evenveel speelminuten in deze topmatch om de eerste plaats, maar toch was hun inzet torenhoog. Opnieuw een dikke proficiat voor team en coach.

Willen we in de toekomst nog wedstrijden winnen tegen ploegen van dit kaliber zal er echter nog veel geleerd moeten worden. Voetjes op de grond en de komende tegenstanders zeker niet onderschatten. Keep up the good work!

.... but it wouldn’t be nothing, without a woman or a girl… zelfs zonder sms’en was James Brown ook niet de meest vrouwvriendelijke artiest, maar dit had hij in 1959 wel al goed gezien… En niemand die dit weekend de U12-wedstrijd tegen Kortenberg Young Devils zag, kan dat nog ontkennen. Twee meisjes domineerden het veld zowel aan verdedigende kant als aanvallend. Nog lang geen duo als Wauters-Carpreaux of Meeseman-Mestdagh. Maar vraag het aan de neutrale toeschouwer, ze verdienen een compliment. Wat een vooruitgang hebben deze meisjes gemaakt sinds ze elke schoolvakantie samen naar Zonhoven trekken om er in een groep met de beste pupillenmeisjes uit heel Limburg te trainen en wedstrijden te spelen in gemengde teams met pupillen en kadetten.

Ik noem niet graag namen en punten omdat basketbal een teamsport is waarbij ELKE schakel onmisbaar is. Ook dit weekend was dit weer zo. Jordy neemt steeds meer rebounds en speelt ook zijn teammaten beter aan. Mathias, Fabian en Jayden lijken Europese kampioenen in het spelletje ‘tussen twee vuren’. Je weet wel, waar 2 of meer deelnemers om ter eerst de bal in het midden proberen te bemachtigen. Zij zijn de drie pitbulls tussen deze terriërs. Nand, Kobe en –op het eind in een glansrol- Robbe strooien kwistig met assists. Met nog 0,4 seconden op de klok is het Robbe die vanachter de baseline met een uitgemeten pass Pipa weet te bereiken aan de andere vrijworplijn, zo’n 20 meter verder. Aannemen en in de draai een buzzerbeater scoren was voor heel het team de kers op de taart… en voor één keer geef ik het toch even mee, voor Pippa was dit haar 34e punt van de wedstrijd. Samen met Merel, die ook verdedigend dit seizoen zo sterk staat dat ze weinig vrienden maakt bij de tegenstander, toonde ze wie dit keer het sterke geslacht was. Scoren wanneer het kan, altijd passen wanneer het moet. Geef mij toch maar Alicia Keys… Voor één keer wil ze misschien wel ‘These girls are on fire’ zingen.

Voor de volledigheid, de young devils waren echt geen engeltjes. Het was een stevige tegenstander die met goed basket het verschil tussen beide teams halverwege het derde kwart nog onder tien punten hield. Toch werd het uiteindelijk 76-41. Brecht, het mooie teamspel heeft deze groep aan jou te danken. Dikke proficiat.

Een bezoekje aan Wikipedia leert ons dat de plaatsnaam Landen zijn oorsprong vindt in Londhinios, wat zoveel zou beteken als: nederzetting van de wilde. Datzelfde Wikipedia vertelt ons ook dat terriërs gefokt werden voor de jacht op klein wild. Het was er aan te zien.

Iedereen was wakker. Landenaars kwamen eens over de middellijn amper aan dribbelen toe. De bezoekers die net als Tienen enkel van leider Betekom verloren, werden meteen vastgezet. Soms iets te hevig, wat wel foutenlast opleverde maar effectief was het wel. In de hele eerste helft kon Landen maar twee keer scoren… vanaf de vrijworplijn. Ruststand: 17-2. Overhaaste passing en slordige afwerking verhinderden een grotere voorsprong.

In de tweede helft was het spelen en laten spelen. Brecht gunde iedereen heel wat speelminuten. Nieuwkomer Jayden scoorde twee keer en Senne maakte zijn eerste punten bij de benjamins. Het blijft mooi om zien hoe deze spelers elkaar steunen, aanmoedigen en vooral plezier beleven aan het samen basketten. Tienen gaat voor stek twee in de reeks en Landen zal zich de nummer 7 van Tienen nog lang herinneren. Knappe wedstrijd van Nand en een dikke merci aan de twee clubrefs van dienst.

In onderstaande link zie je wat er gebeurt als terriërs de bal aanvallen.

Editor: Bart Tabruyn

Met de mond open van verbazing keek ik zaterdag naar een bende jonge honden op een basketbalveld. Dat lijkt misschien een weinig respectvolle omschrijving van de het team jongens en meisjes dat dit jaar onze clubkleuren bij de benjamins verdedigt. Maar niets is minder waard.

Het gaat hier immers niet om gevaarlijke bulldogs zonder opleiding die bijten waar het niet mag. Nee, ik heb het over goed getrainde terriërs. Een hondensoort vol energie die geleerd werd om de vossen op te jagen en om ze -eenmaal tussen de tanden geklemd- nooit meer los te laten… tot het baasje daarom vroeg, natuurlijk. Het moet die oranje vossenkleur van de bal zijn die hun instinct aanspreekt, want oh mijn god, wat vechten deze kerels voor elke bal. Met eervolle vermelding voor de pups Senne en Jayden die hun allereerste echte wedstrijd speelden, maar die in dit opzicht niet onderdeden voor de ware Huon- en andere bijters.

Sommige ouders moeten blij geweest zijn dat ze op het hoogste bankje van onze tribunes zaten, je weet wel, dat bankje met rugleuning. Want ook aanvallend lieten sommigen dingen zien waarvan zelfs de meest trouwe supporter zonder twijfel achterover valt.

Nog belangrijker dan al het voorgaande is de teamspirit die van het veld spatte. Iedereen mocht en kon meespelen. Geen boze blikken bij een balverlies, nee, enkel aanmoedigingen voor elkaar, high fives en opnieuw die vechtlust. Misschien is het uit den boze, maar voor één keer moet de Tiense kweiker in het logo wijken voor een Tiense Terriër. Uiteraard zijn er ook nog veel werkpunten, maar bij een goede seizoenstart hoort een bemoedigend woordje, toch?